Hüzünle,sevincin şedit bir boğuşmaya katlandığı,gözlerinde bulurum kendimi.

Hiç bir karmaşık duygu örseleyemez gözlerindeki bu tarifi olamayan ifadeyi

Kendimden bile sakınırken o eşsiz bendini,kayboluşların başlangıcımın sonu olur.

En solgun mevsimimde,savrulan bir yaprak gibi elimde tutamadığım hayalin

Yeşeren bir fide gibi gözlerimin önünde artık.

Seninle sağlamlaşıyor o fidenin kökleri.

Toprağında hüzün,acı ve kayboluş var.

Her tutkunun matemiyle suluyorum o fideyi.

İşte bu yüzden sağlam,tüm olumsuzluklarım o toprakta dönüşümünü gerçekleştiriyor mutluluğa doğru.

Ve artık en berrak mevsimimdeyim çiçek açmanın zamanıdır.Hiç kapanmadan,kaybolamadan önündeki hazanı umursamayan bir tavırla...