Senelerin birikmiş yenilgisidir şimdi kapıyı çalan,
geçen her saniyede biraz daha fazla zorlar kapını,

sen aldırmazcasına devam etsen de hayatına,
en yakın dostun misali bu yenilgiler gelecek başucuna

o zaman kendinle başbaşa kalacaksın kendince,

sonra hayatın işkence izleriyle dolu yüzün sert bi ifadeyle dönecek aynaya,

en büyük düşmanını göreceksin aynadaki aksinde birden yapışacaksın yakasına

ve bütün o saniyelerin, saatlerin, gözyaşlarının hesabını soracaksın birbir

aldığın her cevapta biraz daha yaklaşacaksın benliğine

en sonunda kendin olacaksın belkide...

....

Senelerin birikmiş yenilgisidir şimdi kapıyı çalan,

yenildiğini kabul etmesen de

bir yerlerde bıraktığın elbet bir parçan vardır rüzgarla savrulan

bir yanın hep acımaktadır dost sohpetlerinde

belki de bu şehre düşmanlığın sadece bundan...

başka sebepler ararsın belki kendince...

avutursun belki de hece hece geçen zamanı bir tek cümlede...

ya cümeleler yetersiz kaldığında?..

o zaman hangi kilit yeter zamanı durdurmaya?..

ve sen.. daha ne kadar dayanabilirsin bu koşuşturmaya?..

...

gözlerin asvalt tozunda hasretini çekmekte deniz maviliğinin,

ensende geçmişinden kalma bir silah

yaşama mahkum gibisin aslında

her adımın biraz daha zorluyor seni

ne yapsan nereye kaçsan peşinde yalnızlığın...

karanlıktan korkan çocuk misali yüreğin

geçmişine bakmaktan korkmakta...

aslında seni sadece 'sen' kovalamakta

insan bir anne sıcaklığını özler bazen, yorulduğunda..

yaşın kaç olursa olsun eğer yoksa sığınacak bir kapın

bu koskoca dünyada kalmışsındır bir başına..

ne kadar argo savursanda hayata

başka suçlu yok!

bütün kapıları zincirleyen, zamana kilit vuran "sen" den başka!

ne oldu şimdi?.. niçin bu isyanın?..

sen istememiş miydin bu hayatı?..

çocukluk....

hani saf düşüncelerimizin olduğu,

en önemlisi tertemiz olduğumuz zamanlar vardı..

hani sabah erkenden kalkar ellerimizde kahvaltımız

dolaşırdık bizce temiz olan ara sokaklarda..

sonra geceye uzanırdı sohpetlerimiz...

hangimiz varız şimdi o sohpetlerde?..

sokakalrdan bir bir eksildi sayımız

uzaklaştıkça soyunduk sanki benliğimizden biraz daha

....

senelerin birikmiş yenilgisidir şimdi kapıyı çalan

her şeyini yitirmenin verdiği cesaretle

birden doğrulacaksın yerinden

ve omuzlarında hayatın yükü, yürüyeceksin ağır aksak kendinden biraz daha geriye..

sonra yalanlarından uyandığında aksini göreceksin çatlamış aynanda

birbir hesap vereceksin kendine o anda

verdiğin her hesapta,

biraz daha..

biraz daha..

kendin olacaksın aslında...