Cümle âlem duyar, sakın etme eyleme toprağım. Deyişlerden özenmiş olarak çarpık ve düşüncesizce davranınca insan ne kadar tahammülü kalması beklenebilir bir diğer kişinin.Ya da şöyle diyelim,siz her şeyin daha güzel olması için uğraşıp didinirken karşınızdaki kişi size hep bir engel koyuyorsa şevkiniz,isteğiniz kalır mı o insan için daha fazlasını yapmaya.Burada bir karar anı sessizliği yaşanacak oluyor.Seviyorsan katlanırsın be kardeşim,sevene hiçbirşey zor gelmez.Artık bu sözler iyice klişeleşmedi mi sizce de.Bir ilişki içinde iki tarafın da birbiri için yapması gereken fedakarlıklar yok mudur.Tek kişinin gayretiyle olabilecek bir şey midir bir ilişkiyi yürütmek.Zorluklar ya beraber aşılmalı ya da hiçbir adım atılmamalı diyenlerden bir ses duyar gibiyim.Sonuna kadar sabredeceksin,gerekirse sevdiğin için canını ortaya koyacaksın gibilerinden büyük sözler etmeye sevda kalmamış denir.Oysa ki öyle mi hakikatten de artık gerçek sevginin ne demek olduğunu unuttu mu herkes.Bunu hatırlatacak bir siluet mi kalmamış.Hangi karmaşanın arasında sürüklenip gidiyorsak,sonu hayra çıkacak her şeyin gidişat zorluklarına da tahammül etmeye bileceksin,pes edebilecek olan sever miydi sevdiğini haykırır mıydı sevdiğinin yüreğine.Ne dur demek  yaraşır,ne de hepten dizginlemek duyguları.Sorarım şimdi kendime,her şeyden önce kalbin sesine kulak vermenin cezası var mıdır,kırk bin deste bela ise de ben varım bir ömür bunu yaşamaya…