İNSAN

        Kafam karmakarışıktı,yalnızlığım her geçen gün artmaktaydı.içime çöken buğran,karartı şehrime de  çökmüştü.İnsanlar birbirlerinin yüzlerine bakmıyordu artık, insanların gözündeki insan değeri yok olmuştu peki ya bunun nedeni neydi.günlerce düşündüm  aklım soruların girdabında boğuluyordu,beni bekleyen dünyaya korkum her geçen gün artıyordu bizi bu karabasanlı hayata sokan neydi?

      Bir gün her zamankinden daha erken kalktım, penceremden baktım kimsecikler uyanmamıştı ,sokak sessizdi,şehrimi uzun zamandır bu kadar temiz,umut dolu,neşeli görmemiştim,sonra düşündüm insanlar olmadan nasıl neşeli görünebilir bir dünya  aslında bütün soruların cevabı insansız dünyada gizliydi inanlar dünyayı karartmıştı bu dünya bizim içindi fakat oyuncağının değerini bilmeyen çocuklar gibiydik biz beklide herkes kendi dünyasında insansız bir dünya hayal ediyordu temiz,umut dolu,aydınlık…

    Sonra düşündüm, tüm insanlar yaşanabilecek bir dünya hayal ederken neden bir araya geldiğimizde düşmanımızmış gibi kötü planlar hazırlarız geleceğimize?

 Anlayamadığım tek varlık İNSAN…