Sabah.Güneşin ışıklarından anlıyorum sabah olduğunu yoksa benim için sabah yada akşam arasında fark yok.Ne zamandır mı böyleyim.Uzun zaman....

 

      İçimdeki boşlukla yüzleştiğimden beri.30'a merdiven dayamış biriyim evet, evet arkama yaşadıklarıma bakmaktan da korkuyorum.Evet önüme bakmak dahi istemiyorum.Günü mü yaşıyorum ondanda emin değilim.Bir nevi solunum işte.Dünyanın oksijenini azaltan biriyim.

 

      Önce konuşmayı denedim.Ailemle , zorlandım , zorlandık.Sonuç dahada vahim bir hal almaya başladığında kapı deliğinden yavaşça çıktım odadan.Çünkü onlarla konuşunca benliğim o kadar kalmıştı , minicik.Sonra dostlarıma sığındım.Onlarla büyüdüm biraz , olgunlaştım , erginleştim ,anlattımda anlattım.Kafamı kaldırdığımda odada yalnızdım.İşte en sonunda kendi içime döndüm.Kocaman boşluğuma.O kadar korkutucu olabileceğinin farkında olmadan burdayım.Ama artık geç.Çünkü dönüşü yok buranın.Sabah ışık akşam karanlık.Tüm hissettiğim biraz rüzgar pencereden giren zaman zaman.Ha burda zaman kavramıda yok.Telaş yok , hır gür yok , his yok.

 

     Yüreğim sadece kalp yani kan pompalıyor artık sevgi , heyecan , korku , çoşku yok.Ama kimsenin suçu da yok.Kendime bunu ben yaptım.İçimi kocaman yalnızlığa hapseden benim.Doyurmadım benliğimi , ruhumu.Evet yalnızım , korkuyorum.Ama etrafımda kimse yokken kocaman bir boşlukken neden korkuyorum.Sanırım KENDİMDEN.

 

 

 

GÖNÜL