Var olmak hep sonsuz bir nimetmiş gibi önümüze sunulur.Sanki tüm yaşantımız hep öyle sürüp gidecekmiş gibi yok olucağımızı düşünmeden hep varolduğumuz anı düşünürüz.
Peki bu ne kaar doğru.Sonunu düşünmeden yaşamak ne kadar doğru?Herkes hayaller kurar planlar yapar yarın ne olacağını bilmeden bilinmezliğe istediklerini yerleştirir.Kim acaba yarın ölecek miyim diye düşünür?Herkesin aklında aynı cevap vardır, yaşlılar.Oysa bu düşünce o kadar saçma ki genç yaşta ölenler hiç mi yok?Tabi var.Peki onları hayalleri planları yok muydu?Vardı tabi,yaptıkları yanlışları,pişmanlıkları,hataları...Hatalarını düzeltmek için bir fısatları daha var mı?Hayır.
Madem sonumuzu bilmeden yaşıyoruz hata yapmadan yaşamayıda öğrenmeliyiz.Hayatı ertelemeden yapmak istediklerimizi hemen yapmalıyız.Varlığımızı sonsuzluk gibi düşiünmek yerine heran biticekmiş gibi düşünmeliyiz.Neden mi?Cevap çok basit iki saniye sonramızı kimse bilmiyor...
