Aşağıda romanımdan bir bölümü yayınladım bölüm Sarp ın gördüğü bir rüyayı içeriyor...
Rüya sırasında ölmüş olan sevgilisi Mariah ı görüyor...Önceki sayfarı okumadığınız için bazı sözler anlamsız gelebilir size.Umarım beğenirsiniz.
--------------------------------------------------

Yorganı üzerime çektim uyumaya çalıştım bu üzüntüyü sürekli düşünerek kendimi harab etmekten başka bir sonuca varamazdım.Uyumalıydım bu şekilde bir sonuca varamazdım.Gözlerimi kapattım normal bir insanın gözlerini kapattıktan sonra ne olursa olsun en fazla yedi dakika içinde uyuyacağına dair söylenen sözlere güveniyordum.




Yedi dakika geçti.Mariah Edirneye gitmeden önceki son görüşmemizi hatırlamaya çalıştım.Onun babasına ait bir otelde karşılaşmıştık.Peki ya sonra ne olmuştu?hafızamdaki anılar karışmaya başladı bir an Mariah ın yüzünü unuttum.Sonra onun yüzünü tekrar hatırlamaya çalıştım ama başaramadım...Yedi dakika geçti.Sonra tekrar onun yüzünü hatırlayabildim.Mavi gözleri sarı saçları ve kocaman gülümsemesiyle karşımda duran yüzünü hatırladım.Sonra herşey sönmeye başladı...Dokuz dakika geçti...
Rüzgarın uğultusunun tadını kulaklarımda hissediyordum.Yanımda duran deniz dalgalrını hafifçe vurarak ayaklarımı yalıyordu.Bu kez doğudan doğmuş olan güneş tüm ihtişamıyla denizin bittiği yerden doğuyordu.Soğuğa hayli alışmış vücudum hasretini çektiği sıcakla kucaklaşıyordu ve hissediyordum ayaklarımın altındaki kumları hissediyordum,ayaklarımı yalayan denizin dalgalarını ve onun tam aksi olan güneşin sıcaklığını hissediyordum...Hissediyordum bu bir rüyaydı öyle değilmi öyleyse nasıl oluyorduda hissedebiliyordum.Artık içimdeki sesler susmuştu,artık sadece ben vardım.Artık sadece henüz rüyada olan ben vardım.İlerlemeye başladım.Adımlarım olması gerektiği gibi cansız ve dengesiz değildi güçlü adımlarım denizin kıyısında suyu yararak ilerliyordu.Gözlerim önümdeki bir daha odaklanmıştı.Burası kaybolan dünyada var olan tek yerdi,varlığı hissedilen tek yerdi.Bana uzun süredir tatmadığım bir duyguyu mutluluğu tattırıyordu.Güneşin ışığı gözlerimi alıyordu ve evet bunuda hissedebiliyordum.Belkide bu çok gerçekçi bir rüyaydı evet öyleydi.Belkide bu bir rüyada değildi belki buda bir kabustu tıpkı öncekiler gibi şimdide biri çıkıcaktı ve kurt diyecekti ve beni suçlamaya başlayacaktı...Ama hayır bu kez öyle olmayacağını biliyordum...
"Kurt" ve evet o söz söylenmişti peki bu söz bu rüyanında bir kabus olduğunumu gösteriyordu? ama hayır.Bu sefer bu ses başka birisine aitti.Sesini duymayı çok özlediğim birisine aitti.Başımı ona çevirmeyi istiyordum ama sanki başımı ona çevirirsem o kaybolacakmış gördüğüm rüyadan uyanacakmışım gibi geliyordu bana.Eğer bu ses gerçekse bu sesi ben uydurmadıysam ömürüm boyunca bu rüyadan hiç uyanmamayı isterdim.
Arkamı döndüm ve onu gördüm peki ya ona ne diyecektim ne kadar üzgün olduğumumu kalbimde bir başkası varken yinede onu sevmeye çalışacak kadar





bencil ve umursamaz olduğumumu.Ama Mariah ın yüzünde sevinçten başka hiçbir ifade yoktu.Onun yanıma gelmek için attığı her adımda kalbimden bir parça kopuyordu.Onun yanıma gelmek için attığı her adımında vücuduma elektrik basıncı veriliyordu.
"Selam Sarp" hayır bu bir kabus değildi
"Bu bir rüyamı"
"Öyleyse güzel bir rüya" tekrar gülümsedi sanki hiçbir şey olmamış gibi.Sanki zamanı birkaç gün geriye almıştık. "Buraya sana yardım etmeye geldim"
"Bu olanlar sadece bir rüyamı yoksa gerçektenmi oluyor?"
"Bir rüya ama şuan karşındaki benim.Ayrıca bunun rüya olması neyi değiştirir ki"
Bir rüyada olmama rahmen onu gördüğüm için öyle mutluydum ki...Şimdi haykırmak istiyordum seni seviyorum,seni çok özledim,seni daima seveceğim yanımdan ayrılmış olsanda,sonsuza kadar vede tüm hücrelerim bu haykırmayı istiyordu ama şimdi daha mantıklı sözler kullanacaktım.
"Bana ne konusunda yardım etmeye geldin." ama bu söz yeterli değildi ona karşı böyle basit bir sözü nasıl oluyorda kullanabilmiştim.Kendime kızdım.Onu şuan görebiliyordum o şuanda karşımdaydı ve ben ona ona olan sevgimi söylemek yerine böylesine saçma sapan bir söz kullanmıştım ne kadarda aptaldım.Neden diye sormak geliyordu içimden neden beni bıraktın nasıl bırakabildin diye sorma istiyordu tüm hücrelerim.
"Yapman gereken şeyler konusunda.Sana her zaman yardım edeceğim senin yanında olamasamda kalbinde olacağım." kalbime dokundu.elinin kalbime dokunmasıyla birlikte dokunduğu yerden tüm vücuduma yayılan bir elektrik akımı hissettim.TANRIM ONUN DOKUNDUĞU YER YANIYORDU.elimi onun kalbimin üstündeki eline koydum ne kadarda sıcaktı.Sanki bir ateş gibiydi ve o ateş tüm vücudumu bu kes elimle onun eline dokunduğum yerden başlıyarak sarıyordu.Tüm vücudum onun elinden yayılan elektrikle çalkalanıyordu ve onu tüm hücrelerimle hissedebiliyordum. "Kalbinin attığı her an senin yanında olcağım Sarp kalbindeki atışlar benim sana söylediğim şarkılar olsun sen yaşadıkça kalbin attıkça bende senin yanında olacağım bunu sakın unutma seni asla terk edecek değilim...








"Ne olursa olsun daima kalbinde olacağım umudun tükendiği zaman kalp atışlarını dinle çünkü ben orada olucağım."Denizin hafif dalgaları ikimizinde ayaklarına çarpıyor oluşturduğumuz sessizliği bozan tek şey oluyordu.Onun kokusunu içime çekiyordum.Onun denizin ve ortamdaki tüm mutluluğu bastıran kokusunu içime çekiyordum.Bu anın hiç bitmemesini istiyordum ve o bana aitti.Beni seviyordu benden ayrılmak istemiyordu benimle kalacaktı.Ortamdaki herşey soyutlanmıştı sadece o ve ben vardık.
"Seni seviyorum" diye dayanamadan söyledim kafamı artık sadece ona vermek istiyordum bu bana acı verecekti belki gözlerimi açınca ama yinede dayanamıyordum.
"Biliyorum,bende seni seviyorum"
Şimdi kalbimde hissettiğim sıcaklığı tüm vücudumda hissediyordum.Bu sefer tüm vücudum yanıyordu onun kalbime dokunan eli adete tüm vücudumu sevgisinin sıcaklığı altında yakıyordu.Aklımın küçük bir kısımı ise;o beni gerçekten seviyor olabilirmi?ben kalbimde bir başkasının sevgisini daha taşıyorken ve o bunu biliyorken beni hala seviyor olabilirmi diye düşünüyordu.Ben onun svgisini hak etmiyordum,hayır kesinlikle hak etmiyordum.
"Tekrar benimle olmanın bir yolu yokmu?" ama sorunun cavabını zaten biliyordum.Yinede ona sarıldım onun göğsünü göğsümde hissettiğimde gözyaşlarım artık onun omuzlarına akmaya başladığında artık ona olan sevgimin büyüklüğünü daha iyi kavrayabiliyordum.Gözyaşlarımı önemsemiyordum çünkü sadece o vardı,o ve ben vardık ne ayaklarımızı yalayan denizin dalgaları ne tatlı tatlı uğuldayan ve kulaklarımızı dolduran rüzgarın tadı nede güneşin hasret kaldığım sıcaklığı vardı.Sadece o ve ben vardık ve ona olan sevgim vardı.
Şimdi benimde omuzlarıma akan tatlı damlaları hissedebiliyordum.Tanrım o ağlıyor olabilirmiydi?benim gibi biri için gerçekten ağlıyor olabilirmiydi?
Onun gözlerine bakarak ağlayıp ağlamadığını kontrol etmek istedim ama bunu istemiyordum vücudumu ondan ayırmak istemiyordum.Sanki ondan ayrılırsam bir daha birleşemiyecek gibi geliyordu ve sonsuza dek bu anı yaşamak istiyordum sonsuza dek onun kollarında bu şekilde kalmayı istiyordum.







"Senin yanından ayrılacağımımı sanıyorsun seni aptal!hayır sonsuza dek yanında olacağım.Sen beni belki göremeyeceksin belki duyamayacaksın ama ben seni görüyor duyuyor olacağım daima yanında olacağım."Başını omuzumdan geriye çekti ve udaklarını kulağıma değdirdi.Bu defa onun dudaklarının değdiği yer buz kesmişti kulağımdan başalayıp tüm vücuduma yayılan bir soğukluk hissettim ama bu hayatı boyunca hiçbir kişinin yaşayamayacağı bir tatlı soğukluktu hayır kimse bu duyguyu yaşayamazdı.
"Seni seviyorum" bu cümleyi her ikimizde aynı anda söyledik ve sonra gözlerimi açtım.